Wyk. Psy. Społ. 2

37問 • 1年前

問題一覧

rozumiana jako działania ukierunkowane na korzyści pozaosobiste – dobro innych ludzi, społeczności lub ogółu (nawet jeżeli korzyści nie odnosi jakaś konkretna jednostka). (pojęcie nieco ogólniejsze od “pomagania”) Np: udział w wolontariacie, troska o środowisko naturalne albo zachowania obywatelskie w miejscu zamieszkania czy zatrudnienia.

prospołeczność

pojmowany zwykle jako szczególny rodzaj zachowania pomocnego, który albo nie przynosi żadnych korzyści samemu sprawcy, albo wręcz przynosi mu straty. (pojęcie mniej ogólne od “pomagania”) Pod nieobecność motywacji egoistycznej.

altruizm

Ten eksperyment ze studentami teologii, których badano czy pomogą pojękującemu wpółleżacemu mężczyźnie, którego mijali w drodze do sąsiedniego budynku. Wyniki były takie, .....

Eksperyment Johna Darleya i Daniela Batsona, że głównym wyznacznikiem pomagania okazał się pośpiech. “Im bardziej badani się spieszyli, tym rzadziej pomagali”., aktywizacja normy (przypowieść o dobrym Samarytaninie) nasilała pomaganie

Model interwencji w sytuacji kryzysowej: Zakłada, że udzielenie pomocy w takiej sytuacji wymaga spełnienia aż pięciu warunków,

Zakłada, że udzielenie pomocy w takiej sytuacji wymaga spełnienia aż pięciu warunków., Podczas gdy do zaniechania pomocy wystarcza brak spełnienia zaledwie jednego.

Model interwencji w sytuacji kryzysowej: Kolejność chronologiczna

Zauważenie zdarzenia, Uznanie że sytuacja kryzysowa, Czy to moja odpowiedzialność?, Czy wiem jak pomóc?, Czy wykonać pomoc? (czy się nie ośmieszę?)

[zjawisko] sytuacja, w której świadkowie jakiegoś (być może krytycznego) zdarzenia stwierdzają, że nic się nie stało na podstawie wzajemnego obserwowania braku reakcji.

niewiedza wielu

[w tym przypadku] zjawisko, w którym obecność innych osób wpływa na udzielenie bądź nieudzielenie komuś pomocy.? Chodzi o to, że gdy teoretycznie 5 osób jest świadkami np. ataku padaczki to następuje .... i jest mniejsza szansa na udzielenie pomocy, niż gdy myślimy że jesteśmy jedynymi świadkami??

rozproszenie odpowiedzialności

zależność wykazująca/głosząca, że im większa liczba świadków przygląda się jakiemuś krytycznemu zdarzeniu, tym mniejsza jest szansa udzielenia pomocy jego ofierze.

zjawisko obojętnego przechodnia

zakłada, że do udzielenia pomocy w sytuacji kryzysowej motywuje nas spostrzeganie jej jako skutecznego sposobu na usunięcie nieprzyjemnych emocji wywołanych cudzym nieszczęściem.

model pobudzenia-bilansu

Zaobserwowanie cudzych kłopotów wywołuje u obserwatora pobudzenie emocjonalne, które rośnie wraz z natężeniem, jednoznacznością i czasem trwania tych kłopotów, a maleje wraz ze wzrostem dystansu oddzielającego świadka od osoby nękanej kłopotami. Pobudzenie wywołane cudzymi kłopotami i im przypisywane jest nieprzyjemne dla obserwatora, który stara się je zredukować, tym bardziej, im jest ono silniejsze. Obserwator krytycznego zdarzenia wybiera taki sposób redukcji przeżywanego przez siebie pobudzenia, który działa jak najszybciej i wywołuje największy jego spadek przy stosunkowo najkorzystniejszym bilansie zysków i kosztów.

model pobudzenia-bilansu, Warunkiem jest, że obserwator musi być przekonany, że to opresja ofiary jest powodem przeżywanego przezeń pobudzenia.

społecznie uzgodnione, a uzewnętrznione przez jednostkę nakazy i zakazy dotyczące pożądanego i niepożądanego zachowania w określonej sytuacji społecznej.

normy społeczne

to oczekiwanie i nakaz pomagania tym osobom, których losy zależą od naszych działań. Np: Gdy dowiemy się, że ewentualny awans przełożonego zależy od jakości naszej pracy w najbliższym czasie, spowoduje to nasilenie naszych wysiłków.

norma odpowiedzialności społecznej

to oczekiwanie i nakaz pomagania osobom, które nam pomogły w przeszłości. prawdopodobnie zawiera trzy reguły szczegółowe: nakaz pomagania i czynienia przysługi innym nakaz przyjmowania cudzej pomocy nakaz odwzajemnienia się przysługą za przysługę

norma wzajemności

rozumiane jako poczucie osobistej obligacji moralnej do postępowania w określony sposób w konkretnej sytuacji.

norma osobista

utrzymuje, że pomaganie krewnym z poświęceniem za nich własnego życia włącznie jest w istocie zachowaniem mającym na celu propagandę własnych genów, tyle że nie bezpośrednio (własna reprodukcja), lecz pośrednio (reprodukcja bliskich krewnych).

teoria dostosowania łącznego

zakłada, że pomaganie innym osobnikom własnego gatunku jest korzystne dla pomagającego, o ile jest odwzajemnione. Dzięki temu osobnik pomagający dysponuje zwiększonymi zasobami “pożyczonymi” od innych.

teoria altruizmu wzajemnego

Np: W plemieniu myśliwi, którym się udało dzielą się z myśliwymi, którym się nie udało, dzięki czemu mogą potem liczyć na pomoc, gdy im się nie powiedzie.

teoria altruizmu wzajemnego

Wyznaczniki pomocności:

Obecność i postępowanie innych, Właściwości biorcy pomocy, Właściwości osoby pomagającej, Relacje pomiędzy osobą oferującą pomoc / udzielającą pomocy a osobą, do której pomoc jest skierowana

Teoria zakładająca, że w dziedzinach istotnych dla JA jednostki traci na samoocenie w skutek porównań społecznych z lepszymi od siebie Natomiast w dziedzinach nieistotnych dla JA zyskuje na samoocenie dzięki pławieniu się w cudzej chwale; Oba te efekty nasilają się wraz ze wzrostem bliskości osoby odnoszącej lepsze niż jednostka wyniki

model utrzymywania samooceny, MUS

model utrzymywania samooceny

Teoria zakładająca, że w dziedzinach istotnych dla JA jednostki traci na samoocenie w skutek porównań społecznych z lepszymi od siebie, Natomiast w dziedzinach nieistotnych dla JA zyskuje na samoocenie dzięki pławieniu się w cudzej chwale;, Oba te efekty nasilają się wraz ze wzrostem bliskości osoby odnoszącej lepsze niż jednostka wyniki

Skłonność do wyjaśniania własnych zachowań w pochlebny sposób, w szczególności upatrywanie przyczyn sukcesu w czynnikach wewnętrznych, a porażki w czynnikach zewnętrznych

egotyzm atrybucyjny

Przecenianie własnego wkładu w wyniki osiągane wspólnie z jakimś innym człowiekiem lub grupą

egocentryzm atrybucyjny

Potwierdzanie integralności, czyli ogólnej wartości własnej osoby, szczególnie przez ekspresję i obronę wartości, z którymi jednostka się utożsamia, bądź dzięki skupieniu uwagi na silnych stronach własnej osoby

autoafirmacja

Kształtowanie (kontrola) sposobu, w jaki spostrzegają nas inni ludzie; manipulacja wrażeniem wywieranym na innych

autoprezentacja

Dążenie do zgodności między już istniejącymi przekonaniami o sobie a nowo nadchodzącymi informacjami na własny temat

autoweryfikacja

Kształtowanie (kontrola) sposobu, w jaki spostrzegają nas inni ludzie; manipulacja wrażeniem wywieranym na innych

autoprezentacja

Badania ukierunkowane na wykrywanie ogólnych prawidłowości w jakiejś dziedzinie (niezależnie od ich pożytków praktycznych)

badania podstawowe

Badania ukierunkowane na rozwiązanie jakiegoś konkretnego problemu praktycznego

badania stosowane

Nieświadome przenoszenie pozytywnego stosunku do własnej osoby na dowolny obiekt z nią skojarzony

bezwiedny egotyzm

Silniejsze oddziaływanie na sąd informacji podanych jako pierwsze z kolei; większa zmiana postawy pod wpływem argumentów odebranych jako pierwsze z kolei.

efekt pierwszeństwa

Skłonność większości ludzi do uważania siebie za lepszych niż przeciętnie pod niemal każdym względem, szczególnie silnie wartościującym

efekt bycia lepszym niż przeciętnie

Wyobrażenie siebie, jakim chciałoby się być — kierowanie pod własnym adresem pragnienia, nadzieje i aspiracje (często o charakterze sprawnościowym)

Ja idealne

Definiowanie siebie w indywidualnych kategoriach odróżniających jednostkę od innych ludzi

Ja niezależne

Wyobrażenie siebie, jakim powinno się być, a więc przekonania o własnych obowiązkach, powinnościach i obligacjach (zwykle o charakterze moralnym)

Ja powinnościowe

Kształtowanie stosunku emocjonalnego do jakiegoś obiektu w wyniku jego pojawiania się wraz z innym obiektem ocenianym pozytywnie lub negatywnie

warunkowanie ewaluatywne

Teoria zakładająca, że pozytywna samoocena wynika ze zgodności własnego postępowania z normami kulturowymi, co zapewnia symboliczną nieśmiertelność; dzięki temu wysoka samoocena chroni przed trwogą (lękiem przed śmiercią) i innymi lękami

teoria opanowywania trwogi

Teoria zakładająca, że tracąc poczucie sensu w jednej dziedzinie (np. Poznzania albo kontroli), ludzie dokonują płynnej kompensacji, bezwiednie i natychmiastowo nasilając poczucie sensu w jakiejś innej dziedzinie (np. Przynależności albo samooceny).

model utrzymywania znaczenia, MUZ

ANG. Rozprawka

Paula R · 18問 · 2年前

ANG. Rozprawka